اثر حباب ها روی کاهش درگ اصطکاکی در یک سیستم تیلور - کوئت عمودی بطور تجربی مورد بررسی قرار گرفته است. حباب های هوا از قسمت پایینی سیستم به داخل جریان آب تزریق شده اند. جریان بین استوانه ها کاملا آشفته است و گردابه های تیلور در فضای حلقوی ایجاد شده اند. در این آزمایش ها بازه تغییرات عدد رینولدز دورانی 5×103£Rew£70×103 است. تاثیر تزریق حباب ها روی کاهش درگ اصطکاکی با اندازه گیری گشتاور اعمال شده روی استوانه داخلی بررسی شده است. نتایج نشان می دهند که افزایش عدد رینولدز دورانی تا یک مقدار مشخص منجر به افزایش تاثیر حباب ها روی کاهش درگ اصطکاکی می شود و برای رینولدزهای بزرگ، این تاثیر عکس می گردد. بیشترین کاهش درگ حبابی ثبت شده در این آزمایش ها حدود 5% است.

در صنعت، ناپایداری جریان در یاتاقان های ژورنال و در سرعت های دورانی بالا از اهمیت زیادی برخوردار است. معیار ناپایداری برای جریان غیر لزج بین دو استوانه هم محور دوار توسط تیلور-کوئت ارائه شده است هر چند که لزجت در یک سیال می تواند نقش پایدارکننده و یا ناپایدارکننده داشته باشد. درکار حاضر، تئوری های پایداری جریان بین دو استوانه هم محور دوار بررسی شده است و سپس الگوهای ناپایداری جریان، میدان سرعت، میدان فشار، و میدان ورتیسیته در فاصله بین دو استوانه توسط نرم افزار فلوئنت شبیه سازی شده است. در این روش، در ابتدا جریان به صورت آرام در نظر گرفته می شود و سپس با افزایش تدریجی سرعت نسبی بین استوانه ها عدد تیلور بحرانی محاسبه و با رابطه تحلیلی تیلور مقایسه می شود. از نتایج عددی مشاهده می شود که با افزایش عدد تیلور به تدریج گردابه ها در جریان قدرت بیشتری یافته و لزجت نقش ناپایدارکننده را بازی می کند. با ناپایدار شدن جریان، الگوهای سلولی مربعی و ویژگی های آن در جریان قابل مشاهده و تحلیل است.

مقدمه: مرگ ناگهانی قلبی در بیماران همودیالیزی طی ساعات بعد از دیالیز زمانی که ضربان های زودرس بطنی اتفاق می افتد، شایع است. میزان پراکندگی فواصلQT  که نشانگر ناهمگونی در تحرک ناپذیری نواحی مختلف میوکارد است، به عنوان وسیله ای جهت شناسایی بیماران در خطر آریتمی وخیم و مرگ ناگهانی قلبی مورد استفاده قرار می گیرد. هدف این مطالعه تعیین اثر همودیالیز روی میزان پراکندگی فواصل (QTd) QT، پراکندگیQT اصلاح شده (QT cd) و ماکزیممQT  اصلاح شده(QTc max)  در بیماران تحت همودیالیز مزمن بود.روش کار: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، اطلاعات48  بیمار مبتلا به ESRF غیردیابتی ( 30مرد و 18زن) با متوسط سن (43±16) سال مورد بررسی قرار گرفت. الکتروکاردیوگرام 5-10 دقیقه قبل و بعد از دیالیز ثبت و همزمان سطح سدیم، کلسیم، فسفر، منیزیم و پتاسیم اندازه گیری شد. تعیین فواصلQT  از روی الکتروکاردیوگرام هایی که سه برابر بزرگتر شده بود، با استفاده از کالیپر صورت گرفت. طی همودیالیز بجز سدیم هپارین و کلرید سدیم ایزوتونیک و هیپرتونیک داروی دیگری مصرف نشد و داروهای مصرفی بیماران شامل داروهای دیژیتال، پایین آورنده فشار خون و بتابلوکرها، تغییر داده نشد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: نتایج نشان می دهد که QTcMax از434±12.88 ms  قبل از دیالیز به 443±21.33ms بعد از دیالیز افزایش یافته است (P<0.001). همچنین میزانQTd  وQTcd  به ترتیب نشان دهنده افزایشی از55.87±7.53ms  و 61.18±7.43ms  قبل از دیالیز به 68.79±1032ms 61.27±9.09ms بعد از دیالیز بود (P<0.001). %33.33 بیماران قبل و %47.90 بعد از دیالیز دارای QTc max بالای440ms  بودند.نتیجه گیری: همودیالیز باعث افزایش شاخص های الکتروکاردیوگرافیک(QTcMax, QTcd, QTd)  در بیماران با نارسایی کلیه می شود و می توان گفت ناهمگونی در رپولاریزاسیون ناحیه ای بطنی طی دیالیز افزایش می یابد.

سابقه و هدف: هایپوکسی شبانه یکی از عوامل قوی در بالا بردن احتمال مرگ و میر در بیماران دچار نارسایی مزمن قلبی (CHF) و با افزایش بروز آریتمی های بطنی و دهلیزی همراه است(QTD) QT dispersion معیاری برای بررسی عملکرد قلب است و افزایش آن نشان دهنده احتمال بروز آریتمی بطنی و مرگ ناگهانی است. با توجه به تناقضات درمورد تاثیر اکسیژن درمانی شبانه (NOT) و کاستی های تحقیقات قبلی در این مطالعه تاثیر اکسیژن درمانی شبانه (NOT) بر عملکرد الکتروفیزیولوژیک قلب و QTd در بیماران دچار CHF بررسی شد.روش بررسی: در تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی روی 54 بیمار دچار CHF (EF<40%) تحت NOT قرار گرفتند. قبل و پس از درمان، توسط الکتروکاردیوگرافی میزان QTd محاسبه شد. در نهایت مقدار QTd قبل و پس از درمان با استفاده از آزمون t زوجی مقایسه گردید.یافته ها: مقدار QTd قبل از اکسیژن درمانی، 56.3±18.2 msec و پس از اکسیژن درمانی، 46.3±17 msecبه دست آمد و مشاهده گردید که اختلاف در مقدار QTd در دو حالت اندازه گیری، از نظر آماری معنی دار است(p=0.001). نتیجه گیری: به نظر می رسد NOT در بیماران دچار CHF می تواند باعث کاهش مقدار QTd شود و در نتیجه می تواند احتمال بروز آریتمی های بطنی و مرگ ناگهانی را کمتر کند. البته مکانیسم های اثر این روش درمانی بدرستی مشخص نیست و برای شناخت آنها نیاز به انجام یک کارآزمایی بالینی کامل می باشد.